De winter heeft officieel zijn intrede gedaan. Terwijl de velden van het Ilperveld deze morgen wit uitsloegen door de grondvorst en ganzen in V-vorm langs de strak blauwe hemel trokken, werd de avond ervoor op de Jaap Edenbaan de jacht geopend. Niet op watervogels, maar op vluchters uit het peloton en omgekeerd. Een strijd die fysiek én mentaal het uiterste vroeg.
Categorie 2: De ijzeren wil van Floyd Veerkamp
In Categorie 2 zagen we een prachtig tactisch schouwspel. Floyd Veerkamp besloot vroeg in de wedstrijd de knuppel in het hoenderhok te gooien. Hij weekte zich los uit het peloton en pakte gestaag de ruimte.
Wanneer je als koploper eenmaal een voorsprong van ruim 100 meter hebt, verlies je als peloton het directe richtpunt. De vermoeidheid sloeg toe en bij zowel de koploper als de achtervolgers zakte de snelheid iets in. Floyd bleef rondenlang op zo’n 50 tot 60 meter achter de staart van het peloton hangen. Met een ijzeren wil, enorm veel geduld en zonder te forceren, bleef hij zijn ronden rijden. En toen kwam het moment: het peloton ging staan, de aansluiting was een feit en het pleit beslecht. Chapeau, Floyd!
Categorie 1: Machtsvertoon van de kanonnen
Daarna was het de beurt aan de kanonnen van Categorie 1. Met een oud-landelijke rijder in het veld wist het peloton dat er een zware kaveling aan zat te komen. Op Juriaan Koolhaas stond gisteravond simpelweg geen maat.
Samen met Mark van der Harst – die uitstekend weerwoord bood – en nog vijf andere rijders, werd succesvol het initiatief genomen om het peloton op een ronde te zetten. Mark en Juriaan gingen uiteindelijk ‘er op en erover’. Tonny van Vliet deed nog een ultieme poging om aan te haken, maar moest de mannen helaas laten gaan. Het resultaat? Deze twee koplopers pakten al snel een verdiende tweede ronde voorsprong.
Mededeling van de scheidsrechter: Meer duidelijkheid rond de finale-bel
Na afloop van de wedstrijden kreeg ik van verschillende rijders de terugkoppeling dat het in de koers niet altijd duidelijk is wanneer de bel voor de laatste ronde luidt. Hoewel hier strakke regels voor zijn (waar ik vanwege het wedstrijdverloop soms creatief van moet afwijken), is de speaker door de harde wind en het geklepper van de schaatsen vaak slecht te verstaan.
Om te zorgen dat niemand meer in het ongewisse hoeft te rijden, introduceer ik vanaf de volgende wedstrijd een oplossing: ik zal voortaan de bel voorafgaand visueel aangeven met een bordje. Zo weet iedereen, ook in het heetst van de strijd, exact waar hij aan toe is!
Tot de volgende koers,
Haije van der Werf – hoofdscheidsrechter van de dag