Tijdens de marathonwedstrijden van woensdagavond op de baan gebeurde iets wat in Nederland niet ongebruikelijk is: er werd gestaakt en er werd geprotesteerd. Niet op straat, maar op het ijs.
De wedstrijd in categorie 3 kende een opvallend koersverloop. Lange tijd wilde niemand het tempo bepalen. Het peloton waaierde breed uit over de baan en schoof als een zwerm spreeuwen over het ijs. De snelheden zakten zichtbaar terug. De speaker vatte het moment treffend samen: “Er is een heuse staking uitgebroken in het peloton.”
Het verschijnsel is niet nieuw in het marathonschaatsen. Rijders die goed staan in het klassement nemen in de slotfase van het seizoen minder risico en wachten liever af. Het gevolg is een tactisch spel waarin niemand op kop wil rijden en het tempo tijdelijk stilvalt. Uiteindelijk kwam er in de laatste rondes toch weer beweging in de wedstrijd, toen er om de punten werd gesprint.
In de daaropvolgende wedstrijd van categorie 4 zat het “venijn” in de staart. Bij de finish ontstond discussie over de volgorde van aankomst en werd een protest ingediend. Daarnaast moest de jury zich buigen over een overtreding wegens gevaarlijk rijden, zoals omschreven in artikel 2.2.1.7.e van het Handboek NHU.
Voor dit soort situaties bestaan duidelijke regels. Het Handboek Marathonschaatsen NHU van het Gewest, met als onderliggend document het Nationaal Wedstrijdreglement van de KNSB, vormt daarbij de basis.
Het protest in categorie 4 draaide om de vraag wie als eerste en wie als tweede over de finish kwam. Volgens artikel 412.8.a van het Nationaal Wedstrijdreglement is daarbij de voorste punt van de eerst aankomende schaats bepalend.
Dat kan soms afwijken van de uitslag die door de transponders wordt weergegeven. Transponders zijn een hulpmiddel voor de tijdwaarneming, maar niet doorslaggevend. Een rijder kan bijvoorbeeld finishen met het been zonder transponder, of een transponder kan een minder sterk signaal afgeven. Ook de positie van de transponder kan invloed hebben.
Daarom is de finishcamera uiteindelijk bepalend. De aankomstrechter stelt samen met het jurylid dat de hogesnelheidscamera bedient de volgorde van binnenkomst vast aan de hand van de finishfoto. Dit gebeurt tot en met de laatste rijder die recht heeft op punten. Daarna wordt de transponderuitslag gebruikt voor de verdere klassering.
Voor de deelnemers van competitie staat inmiddels de laatste wedstrijd van de Amsterdamse Baancompetitie op het programma. Op woensdag 18 maart om 20.00 uur wordt bepaald wie zich dit seizoen Kampioen van Amsterdam mag noemen bij de dames en heren – een titel die de winnaars opneemt in een select gezelschap van eerdere kampioenen.