Breda – Tijdens het gewestelijk jeugdkampioenschap NH-U in Hoorn, anderhalve maand geleden, zag ik als hoofdscheidsrechter al iets moois gebeuren. Er reden opvallend veel rijders van onze Jaap Edenbaan mee. Ook de geel-blauwe jasjes van mijn geliefde ijsclub “Hard Gaat Ie” uit Landsmeer vielen op.
Tijdens die wedstrijden kon plaatsing voor het NK worden afgedwongen. De winnaars gingen sowieso door. Afgelopen zaterdag, 21 februari, was het zover: het NK in Breda. En eerlijk gezegd verbaasde het mij niets dat ook daar weer volop blauw-geel te zien was. Voor zover ik begrepen heb stonden er zes rijders van Hard Gaat Ie aan de start.
Bij de Pupillen A (12 jaar) reed Kees Joon naar een prachtige derde plaats. Joey Prijs werd vijfde en Arthur Smeets vijftiende. Bij de Pupillen B (11 jaar) pakte Jasper van Waes een knappe vierde plek. In de categorie Junioren C (13–14 jaar) eindigden Lisa van Waes als 28e en Maxime Constandse als 37e.
Podium
Natuurlijk verdient Kees Joon een extra vermelding. Een podiumplaats op een NK is bijzonder. Kees is vlug als water — niet alleen op de schaats, maar ook op hardloopschoenen, op de fiets en in de skiff. Zijn grote passie is materiaal. En daar kan ik hem alleen maar gelijk in geven: materiaal is alles. Je kunt nog zo goed zijn, maar als dat niet klopt, doe je jezelf tekort.
Dat hij van het geld dat hij verdiende met schaatsen slijpen een nieuwe polijststeen heeft gekocht, zegt genoeg. Naast sportman in de dop ook ondernemer. We gaan zeker meer van hem horen.
Maar er waren meer rijders van onze baan die genoemd moeten worden.
Friso van Vliet won bij de mannen junioren A (17–18 jaar). Ik ken hem van de marathonwedstrijden in Amsterdam en van het gewest. Als scheidsrechter heb ik hem niet lang meegemaakt, want hij maakte razendsnel carrière. Inmiddels rijdt hij zeer succesvol landelijk en werd hij onlangs de jongste winnaar ooit bij de landelijke beloften. Het zit ook in de genen. Zijn vader Tonny rijdt al vanaf 1996 marathons, is sterk op de Weissensee en speelt nog altijd een belangrijke rol in het 6-banentoernooi Masters en bij categorie 1 in Amsterdam.
Ook Lena de Groot, winnares bij de vrouwen junioren B (15–16 jaar), wil ik noemen. Zij viel mij al eerder op tijdens de gewestelijke kampioenschappen waar ze tweede werd — met een complete fanclub langs de kant. Kort daarvoor had ze een marathon nummer aangevraagd bij Bart Wesseling.
Lena heeft inhoud, koersinzicht en een fenomenale sprint. Dat komt mede door haar skeelerachtergrond: in 2025 werd ze derde op het NK skeeleren over 42 kilometer in Warmenhuizen. Die ervaring zie je terug in haar manier van rijden.
Op sokken op het podium
De huldiging van Kees Joon — op sokken en in een T-shirt — deed mij denken aan de Olympische Winterspelen 1994.
Daar reed Bart Veldkamp de 10 kilometer. Daarna zette Johann Olav Koss een onwaarschijnlijk snelle tijd neer, bijna een seconde per ronde sneller dan Bart. Boze tongen beweerden later dat Koss wel eens met zijn handen in de “snoep pot” had gezeten. Bart had ook zijn bedenkingen, smeet zijn schaatsen in een hoek en verliet boos het stadion.
Achteraf bleek dat hij toch brons had. Ik was erbij en weet nog dat we zeker dertig minuten hebben moeten wachten op de huldiging, omdat Bart al in de bus richting hotel zat.
Schaatsen is emotie. Toen en nu.
En als ik dan in Breda een jongen van twaalf op sokken het podium zie beklimmen, dan weet ik weer waarom ik al die jaren zo van deze sport hou.