Onlangs is me gevraagd of ik weer van die leuke verslagjes kan maken over de marathon wedstrijden. Ik heb er gister even niet aan gedacht en mijn aantekeningen weggegooid, maar nu ik even rustig met een kopje koffie op de bank zit zal ik het toch nog proberen.
Wat mij bij gebleven is dat bij de start van categorie 2 een rijder een beetje laat op het ijs stapte. Regel is dat als je bijvoorbeeld valt tijdens de loze ronde, dat je dan niet als een bezetene achter het peloton hoeft te rijden maar je kan wachten totdat zij je inhalen. Het één en ander probeerde ik aan deze rijder uit te leggen of kenbaar te maken maar de autoriteit van de scheidsrechter is toch wel heel laag, want in plaats van dat die langzamer, ging hij alleen maar harder rijden. Gelukkig had het peloton het in de gaten en ging juist weer langzaam rijden zodoende is het toch allemaal toch weer goed gekomen. Je vraagt je dan wel af: “ben ik nog wel nodig langs de baan als scheidsrechter”. Daarna starte de cat. 1. Dat was een enerverende wedstrijd.
Na wat langzame rondjes en een paar plaagstootjes ging Philip er vandoor. Het peloton dacht van: “laat maar gaan het is wel goed”. Ik begreep later dat er nog wat afstop werk verricht werd. Na een paar ronden had Philip nog 100 m te overbruggen tot de staart van het peloton. Die zette uiteindelijk toch maar de vaart erin en er ontspon zich een hele leuke wedstrijd. Philip kon niet dichterbij komen en bleef meer dan 10 ronden op 100 meter achter het peloton hangen. Zijn vriend Rutger dacht slim te zijn door zich af te laten zakken en Philip te gaan helpen. Helaas staat daar DQ op en moest hij van de scheidsrechter deze actie stop zetten waardoor hij tussen alle schip terechtkwam en voortijdig de strijd moest staken.
Drie man en een vrouw maakten zich los uit het peloton. Ik dacht Marcel, Harm, Lena en Richard en na heel veel rondjes werd Philip ingerekend door deze koplopers dus die konden hem helpen. Zij waren toch wat minder vermoeid dan Philip en wisten het peloton eerder te bereiken maar uiteindelijk kwam Philip er toch bij. Chapeau!!!
Kleine aanvulling van Philip. Alleen Harm en Wessel kwamen bij me na een ronde of 12 en gaven mij even lucht. Wessel moest er snel weer af en Harm rook het peloton en ging voor mij te snel. Laatste rondes heb ik alleen op peloton ingelopen. Groepje met Marcel, Lena en Richard sloten pas later aan…
Intussen dachten Kees Hooft en Tonny Van Vliet: “wij kunnen ook nog wel een rondje halen” en Harm, die al een rondje had, sloot zich bij hen aan en gezamenlijk zetten zij de achtervolging in op het peloton. Intussen zat de scheidsrechter wat te rekenen van hoe gaan we af sprinten. Er waren vijf rijders met een rondje dus officieel zou het peloton bij rondenbord op 6 de bel krijgen en de rijders met 1 rondje de bel op 1. Kees, Tonny en Harm kwamen toch heel dicht in de buurt van ‘t peloton met nog een ronde of acht te gaan, zeven en op dat moment sloten ze aan waardoor de procedure werd: bij 6 zes bel voor het peloton, op 3 voor de mensen met een rondje en op 1 de bel voor Harm.
Het was een heroïsche strijd van alle kanten maar van Philip bovenal. En als er een prijs voor de strijdlustigste rijder geweest zou zijn dan zou Philip die zeker verdient hebben.
Haijo van der Werf 15/01/26